5.6.17

Cría el cuervo, y sacarte ha los ojos.


Bret Weinstein é un profesor de bioloxía na Evergreen State College en Olympia, Washington. O profesor Weinstein é o que aquí calificaríamos como un activista progre ou esquerdista.  O profesor Weinstein fixo campaña polo candidato demócrata Bernie Sanders, e tamén destacou por apoiar o movemento "Occupy Wall Street", un movemento semellante ao 15M en España.  A educación superior nos EE.UU é diferente á española. Non é o mesmo un "college" que unha "university", fundamentalmente os college non teñen actividade investigadora mentres que as university si. Polo tanto os college son institución de ensino superior centradas no ensino que complementan cunha grande actividade sociocomunitaria. Por iso é frecuente que os college teñan unha marcada orientación ideolóxica ou metodolóxica no ensino. Como podedes imaxinar hai colleges con toda clase de orientacións, e os potenciais estudantes escollen en función dos seus intereses. O Evergreen State College é un dos college con máis sona nos EE.UU por ser un college con forte inspiración esquerdista. Un fácilmente tira a conclusión de que o profesor Weinstein é un profesor moi popular no seu college. Porén a conclusión é erronea.

O profesor Weinstein ven de sofrir unha campaña de acoso e derribo por parte dos estudantes do college. Cal foi o seu delito? atreveuse a desafiar un día de segregación racial. O día coñecido polo nome de "Day of Absence" é unha tradición do college que se remonta aos anos 70. Rememora unha obra satírica dun autor activista (Douglas Turner Ward) na que imaxina o caos que se produce nunha cidade sureña se os negros un día desaparecen. Nos últimos anos este día foi empregado para que os estudantes e profesores se reunan fora do campus e tomen parte en debates sobre racismo e calquera outro tema que sexa do seu interese. Este ano decidiron mudar as actividades deste día. Posibelmente preocupados polas consecuencias da elección de Donald Trump como presidente, os estudantes negros presionaron para que o "Day of Absence" 2017 tivera unha orientación diferente: ese día os negros ficarían no campus e os brancos abandonarían o campus. Así os profesores brancos deberían suspender as suas aulas e os estudantes brancos non acudir ao campus. 

O infortunado profesor Weinstein pensou que isto era un erro e fixo pública a sua discrepancia mediante unha carta dirixida ao organizador do acto, o director do "First Peoples Multicultural Advising Services". Na misiva o profesor Weinstein argumenta con toda a razón:

“There is a huge difference between a group or coalition deciding to voluntarily absent themselves from a shared space in order to highlight their vital and under-appreciated roles, and a group or coalition encouraging another group to go away. The first instance is a forceful call to consciousness. The second is a show of force, and an act of oppression in and of itself.”

Por esta discrepancia o profesor Weinstein tivo que enfrentarse cun grupo duns 50 estudantes que o acusaban de racista e esixían a sua demisión. “You’re supporting white supremacy” é unha das acusacións máis frecuentes no video. Cando o profesor Weinstein trataba de explicarlles aos estudantes que a sua guía era a busqueda da verdade os estudantes rinse del. O incrible video o podedes seguir no seguinte enlace.

A cousa non acabou aí. A administración do college informou ao desgraciado profesor que non podía garantir a sua seguridade no campus. Daquela o desventurado profesor decidiu dar a sua clase nun parque público. Os estudantes que decidiron asistir a sua clase foron fotografiados e as imaxes cos seus nomes publicadas en internet. Neste enlace pódense obter máis detalles deste grave incidente. 

Esta clase de ataques a liberdade de opinión e de pensamento non son exclusivas dos EE.UU. e nos lembran o importante que é defender as liberdades fundamentáis. Non existe ningunha causa que lexitime a violación das liberdades individuais. Unha vez que se abre unha porta a someter unha liberdade individual por unha boa causa por aí cólase o fanatismo e o totalitarismo, sempre.

10.4.17

¿Qué es el liberalismo?

Resultado de imagen de liberalismo photos

¿Qué no es el liberalismo?

  •              El liberalismo no es una ideología.


¿Por qué no es una ideología?

  •            Porque no propone un ideal de organización social.


¿Entonces que es el liberalismo?

  •             El liberalismo es una doctrina.


¿Por qué es una doctrina?

  •             Porque es un conjunto de principios básicos sobre los cuales las personas se forjan sus opiniones y basan su comportamiento. El liberalismo da las premisas (por eso es doctrina), pero no las respuestas (por eso no es ideología).


¿Cuáles son los principios básicos del liberalismo?

  • .          En realidad sólo uno: la desconfianza respecto a cualquier tipo de poder que trascienda al individuo. Un monje budista lo diría así: “El poder no mola, pequeño saltamontes”. Aunque tal vez usase un aforismo tal como este “Si el cabrón manda sobre la cabra, la va a joder.”


¿Cuál es la cosmovisión que subyace a este principio?

  • .          El individualismo, según el cual lo único relevante son los objetivos y deseos del individuo. Esta visión rápidamente conduce al principio señalado anteriormente: si un individuo tiene capacidad para imponerte su voluntad, perseguirá sus propios objetivos y deseos, no lo tuyos, ni, por supuesto, cualquier otro que lo transcienda (la redención de la humanidad o la liberación de la clase proletaria, por ejemplo), por lo tanto, no dejes que él tome las decisiones por ti si quieres ver tus deseos y objetivos cumplidos.


¿Hay ideologías liberales?   

  • .          Sí, minarquismo, neo-liberalismo, social-liberalismo, anarco-capitalismo,…pueden considerarse ideologías liberales en tanto y en cuanto proporcionan modelos sociales más o menos definidos basados en el principio liberal.


¿Un liberal profesa alguna ideología liberal?
  
  • .         No necesariamente, más aún, un individualista –y el liberal lo es- debería ser extremadamente precavido con las ideologías y su manejo, siempre interesado.





12.3.17

Análise comparada da sanidade española: conclusións

Esta é a última dunha serie de oito entregas nas que dividimos un artigo de Fernando del Río de hai catro anos sobre o sistema de saúde español. Ainda que algúns dados están un pouco anticuados, a realidade sintetizada nos dados non mudou e consideramos que o que se expón no artigo segue a ser de plena vixencia.




Non hai que temer as reformas. Dinamarca a mediados dos noventa ou Holanda a mediados deste mesmo século atrevéronse a reformar. E o atrevemento deu os seusfroitos. Ollando para o que eles fixeron podemos extraer algunhas leccións que podería ser de utilidade ter ben presentes á hora de deseñar unha reforma do sistema de saúde español.

A primeira delas é que en temas de saúde compre distinguir claramente dous mercados: o de seguros e o de servizos de saúde. É no primeiro onde a regulación estatal é mais precisa – en particular a esixencia de subscribir un seguro de saúde- debido á existencia de fallos de mercado, en concreto problemas de información asimétrica e de inconsistencia temporal. E no que compre un maior esforzo redistributivo en prol dos menos saudábeis e das persoas de mais baixa renda. Porén, non existe ningunha boa razón para que a maior parte dos servizos de saúde non sexan fornecidos nunha situación concorrencial por empresas privadas na procura -ou non- de lucros. O cal, evidentemente, non é óbice para unha correcta regulación do sector.

A segunda delas é que a descentralización do sistema de saúde público e a penetración da iniciativa privada no sistema de saúde tanto no fornecemento de servizos como na labor aseguradora inflúen positivamente na calidade debido a que ambas estratexias favorecen a concorrencia. A descentralización fomenta a concorrencia entre as diferentes xurisdicións e permite adaptar os servizos ás necesidades dos cidadáns, mentres que as empresas privadas concorren entre si por ofertar os mellores prezos e servizos ao tempo que incentivan os fornecedores públicos a non ficar atrás. A estratexia descentralizadora debería ser implementada dentro de cada autonomía, implicando tamén a administración local. Para que for viábel sería precisa unha profunda reorganización da administración local que acarretase unha drástica redución do número de concellos.

A terceira, e última lección que podemos extraer, é que é preciso fomentar a libre elección dos usuarios, garantir os seus dereitos e transmitirlle toda a información precisa para que tomen decisións coidadosas. Facendo así fomentamos que os consumidores podan esixir responsabilidades aos oferentes, tanto de seguros como de servizos, e podemos conseguir que os mecanismos disciplinadores da concorrencia realicen a súa labor premiando a aqueles que mellor fagan o seu traballo fronte aos que exhiban un peor desempeño.

En definitiva, introducir o sector privado -tanto no fornecemento de servizos de saúde como na labor aseguradora- nun contexto de usuarios ben informados, con dereitos ben protexidos e libres para escoller é o mellor xeito de retirar as decisións operativas do sistema de atención á saúde da man de políticos e burócratas –frecuentemente mal informados e con interese espurios- e facer que estas recaian en profesionais médicos coa participación dos pacientes que exixen unha caliade adecuada.

9.3.17

¿Para qué sirve la huelga del sector educativo?



Hoy 9 de marzo de 2017 asistimos a una nueva jornada reivindicativa en el sector educativo. Todos los asalariados del sector están llamados a la huelga y los estudiantes a paralizar sus obligaciones lectivas (los estudiantes no hacen huelga, por definición).

Según entiendo, una jornada de estas características tiene por finalidad trasladar al gobierno el malestar de ciertas personas o grupos con sus políticas para el sector. Por lo tanto, entiendo que el objetivo de la movilización -huelga de asalariados y paro de estudiantes- es lograr que el mayor número de asalariados y estudiantes se sumen a la misma para que el gobierno reciba una clara señal de que un amplio número de personas afectadas por su política sectorial la rechazan.

Si mi juicio es correcto, entonces sospecho que tal vez la actual organización de la jornada reivindicativa está impidiendo que la jornada cumpla satisfactoriamente con su papel, al menos en la universidad, que es lo que conozco más de cerca.

Dos son, a mi entender, los problemas organizativos que confronta la movilización:

1. Por un lado, esta mañana me he encontrado con gente en la puerta de la facultad controlando e impidiendo el libre acceso a la misma. También realizaban tareas informativas, según tengo entendido, pero yo no recibí instrucción alguna. Tampoco la solicité, ciertamente.

2, Por otro lado, hasta donde yo sé, para el profesorado, al menos, existe un registro de aquellos que deciden secundar la huelga. Sin embargo, este registro en la universidad es voluntario, con lo cual muchos de los que secundan la huelga no se registran, bien por desinformación, desidia, desinterés o simplemente por temor a perder el salario correspondiente a la jornada de huelga. De todas formas, lo que los lleva a no declarar ante el patrono que están en huelga carece de relevancia para lo que nos ocupa. El caso es que, mayoritariamente, no lo hacen.

Bien, pues siendo estos los hechos, no puedo evitar preguntarme:

1. ¿Cómo podemos conocer el número de asalariados y estudiantes que voluntariamente han secundado la huelga y el paro?

Y, consecuentemente:

2. ¿Cómo puede el gobierno saber si un amplio grupo de los afectados por sus políticas están descontentos con las mismas?

Y de el gobierno no hallar la forma de saberlo, con cierta precisión al menos, lo cual parece razonable, dados los hechos producto del actual modelo organizativo de la movilización, entonces:

3. ¿Para qué sirve la huelga y el paro?

Como intuyo que la correcta respuesta a esta última pregunta no resultará demasiado atractiva para los organizadores de la jornada reivindicativa, me atrevo a sugerirles un par de pequeños cambios en su modelo organizativo:

1. Prescindir de las personas que informan sobre los diferentes aspectos de la movilización al tiempo que controlan y limitan el acceso a los centros de trabajo de unos y de estudios de otros.

2. Instar a aquellos asalariados que secundan la huelga a registrarse e, incluso, exigir por parte de la autoridad competente un registro obligatorio y fidedigno de todos aquellos que voluntariamente y en ejercicio de sus derechos constitucionales secundan la huelga.

Creo, sinceramente, que con estas dos pequeñas modificaciones del modelo organizativo, la jornada reivindicativa cumpliría mucho más eficientemente su papel, que no es otro -según entiendo, claro está- que trasladar al gobierno el presunto malestar de una parte de la comunidad educativa con su política sectorial. Desafortunadamente, dada la situación actual motivada por las deficiencias organizativas señaladas, después de la jornada reivindicativa continuamos sin conocer con precisión que parte de la comunidad educativa comparte el presunto malestar proclamado por los promotores de la jornada.